Teaser_03

Jezelf spelen

“Joh jij speelt gewoon jezelf.”
Wat je ook doet, voor een camera of op het toneel, zodra er een gênante situatie aan te pas komt, is er altijd wel iemand die na afloop zegt: “Joh, jij speelt gewoon jezelf.”
Dat zal bij Helden ook wel gebeuren.
Want nu spelen we ook onszelf.
En is bijna elke situatie gênant.

Nooit gedacht dat als we ooit een webserie over onszelf zouden maken, we het onszelf ook zo moeilijk zouden maken. Ik heb het nu over Johan Fretz en ondergetekende. Arme jongens.
Maar we kwamen er, tijdens het brainstormen en schrijven al snel achter: de humor zit in de gênante momenten.
En die waren er genoeg. Tijdens ons laatste theatertournee speelden we twee jaar lang door heel het land: van Maastricht tot aan Delfzijl, en van Middelburg tot aan Den Helder. In een klein gehuurd Peugeotje reden we vanuit Amsterdam naar de theaters, schouwburgen, cultureel centra, enz. Als er maar iets was wat door kon gaan voor een podium -en daartegenover iets stond wat leek op een tribune- kon het doorgaan als speelplek.
En niet alleen zie je heel wat van het land, je ziet ook een kant van het vak en de theaters die je op de Toneelschool niet mee krijgt. Je staat wel eens 1,5 uur in de regen omdat degeen met de sleutel zich verslapen heeft, je staat wel eens op het programmabord tussen sjoelen en schaken in.
Theater is een ervaring, niet alleen voor het publiek.
Op een regenachtig ritje terug naar huis, na een voorstelling die we voor 10 man hadden gespeeld (in een zaal waar bijna 300 man in paste), ontstond het idee: wat nou als we filmpjes zouden maken van de dingen die we op de tour meemaken.
Twee beginnende gasten, die vol goede bedoelingen het land doortrekken om het te veroveren, om er vervolgens achter te komen dat dat niet vanzelf gaat, en daar niet vanzelfsprekend heel veel mensen op zitten te wachten. Dat idee werd de webserie Helden.
En nu zijn al die gênante verhalen, ineens mijn favoriete. De momenten dat het allemaal in de soep loopt, ondanks goeie bedoelingen. De momenten waarin de jongens onbewust compleet laten doorschemeren hoe ze eigenlijk, stiekem in elkaar zitten. Ook vooral fijn om te concluderen dat er nog iets positiefs uit al die verhalen te halen is.

Sindsdien denk ik bij elke nieuwe gênante gebeurtenis in m’n leven: Misschien zit hier wel een serie in.
Zo bedacht ik tijdens het draaien van HELDEN een nieuwe serie, waarin twee cabaretiers, een regisseur en wat mensen van de VPRO besluiten een nieuwe webserie te maken.
Het zou een serie zijn waarin een kleine filmcrew een aflevering probeert te draaien in een klein koffiehuis in Amsterdam, waarvan het personeel probeert zich niet aan ons te storen, terwijl we hun hele bar (inclusief koffiezetapparaat) gebruiken, de tent langzaam volloopt met gasten, en de stoppen doorslaan (letterlijk).
Of een aflevering die ze proberen te schieten in de kleine studio van een van de hoofdpersonen, waarvan ze de scenes moeten opnemen tussen de herrie van de bouwplaats aan de overkant door, en waar ze voor ieder tegenschot alle spullen naar de andere kant van de kamer moeten verhuizen.
Of een aflevering over het filmen van alle scenes op een buitenlocatie, waar een van de hoofdpersonen denkt ‘even lekker op de motor heen te gaan’, vervolgens in een hoosbui terecht komt, en de hele dag in een zeiknatte spijkerbroek en doorweekte sokken z’n scenes moet spelen.

Ik zou die jongen op die motor goed kunnen spelen denk ik. En dan zal ook wel iemand zeggen “Joh, jij speelt gewoon jezelf.”
Maarja, ik was het ook.